İzmit’te Yaşamak

İzmit’te yaşamak, bazen bir şehrin içinde değil, anıların arasında yaşamaktır.

Sabah evden çıkıp işe, okula ya da bir yerlere yetişmeye çalışırken fark etmeyiz belki. Ama yıllar geçtikçe aynı sokakların bize ne kadar çok şey anlattığını fark ederiz.

Bir kaldırım taşında çocukluğumuz vardır.

Bir kafede eski bir dostluğumuz…

Bir sahil yürüyüşünde yarım kalmış bir konuşmamız…

Ve Körfez’e karşı baktığımızda, yalnızca denizi görmeyiz.

Geçen yıllarımızı görürüz.

İzmit değişiyor.

Binalar yükseliyor, yollar yenileniyor, sokaklar dönüşüyor. Şehrin görüntüsü değiştikçe biz de bazen “Eski İzmit nereye gitti?” diye düşünüyoruz.

Ama belki eski İzmit hiçbir yere gitmedi.

Bizim hatıralarımızda yaşamaya devam ediyor.

Çünkü insanın yaşadığı şehirle arasında tuhaf bir bağ vardır. Bir süre başka yerde yaşarsınız, başka sokaklardan geçersiniz ama bir gün İzmit’e döndüğünüzde tanıdık bir manzara görürsünüz ve içinizde bir şey kıpırdar.

İşte o an anlarsınız:

Bazı yerler adres değildir.

Bazı yerler insanın kendisinden bir parçadır.

İzmit benim için biraz böyle.

Ne tamamen büyükşehir telaşıdır ne de küçük bir şehir sakinliği…

Kendi içinde çelişkileri olan, bazen yoran ama çoğu zaman tanıdık gelen bir şehir.

Trafiğine kızarız.

Yollarına söyleniriz.

Kalabalığından şikâyet ederiz.

Ama birkaç gün uzak kalınca özleriz.

Çünkü insan bazen şehrini değil, o şehirdeki kendisini özler.

İzmit’te yaşamak biraz da budur.

Değişen bir şehrin içinde, değişmeyen anılarını taşımak…

Ve yıllar sonra aynı sokaktan geçerken içinden sessizce şunu söylemek:

“Benim hikâyem burada başladı.”

Belki şehirler bizi hatırlamaz.

Ama biz onları hatırlarız.

Ve bazı şehirler, insanın kalbinde bir kez yer edince artık sadece yaşadığın yer olmaktan çıkar.

Memleket olur