Şuşu....

Üç erkek kardeşin en büyükleri benim.

Birlik ve beraberliğimiz çocukluk yıllarımızın samimiyeti ve bağlılığı ile devam ediyor.

Birlikte büyüdük, birlikte yaşlar aldık, ayrımız gayrımız yok Elhamdulillah.

Sözümü dinlemedikleri hiç olmadığı gibi, onlar için önemli olan bir şeyi göz ardı ettiğim, onları üzdüğüm de hiç olmadı.

Bir konu hariç!

Ekmeğin köşesi!

***

Hemen hemen her konuda yaşımıza ve yeteneklerimize göre iş bölümleri yapar, iş bırakmazdık anne ve babamıza.

Bu iş bölümlerine sadece bakkala gitmek dahil değildi.

Ekmek arabası mahalle bakkalının önüne yanaşınca kim müsaitse koşa koşa gider ve kaç ekmek alırsa alsın ekmeğin şuşu dediğimiz köşesini kesinlikle yerdi.

Kesinlikle!

Belli etmemeye çalışırdık ama bari bir şuşu bıraksaydın dercesine imalı imalı bakmayı da eksik etmezdik.

3 ekmek 6 çıtır çıtır şuşu demekti.

***

Sadece biz değil, mahallede ki tüm çocuklar yarışırdı en pişkin ekmeği alabilmek için o tahta haro’nun başında, ciddi bir mücadele olurdu çocuklar arasında.

Bakkal amcanın, acele etmeyin herkese yetecek kadar sipariş verdim demesine rağmen, kalmayabilir endişesi ile bir an önce alacağımızı alıp daha bakkalın önünde başlardık şuşu’ları yemeye.

Öyle ya misafiri gelen çok olursa alacağı ekmek sayısı artacağı için kalmayabilirdi.

Kalmadığı çok olmuştu.

Öyle olunca da borç ekmek alırdık komşulardan,

Artık kimde varsa!

Şimdiki gibi günün her saatinde bulunmazdı ekmek, bayram öncesi topluca alırdık bayram boyunca yetecek kadar ekmeği.

Fırınlar çalışmazdı bayramda.

Şimdiler de öyle mi.

Günün her saatinde onlarca yerden alma imkanı olduğu halde kaç kişi gönderebiliyor çocuklarını ekmek almaya!

Tandır ekmeğinin arasında, bizim çarşı ekmeği köylülerin de şehir ekmeği dediği o tadına doyulmayan beyaz somunu yediğimiz çok oldu.

Ekmek arası ekmek!

Hey gidi günler, öyle böyle lezzetli değildi.

Yazarken yine o anlar geldi gözümün önüne, size hissettirebildim mi bilmem ama yazı sanki şuşu’su yeni kopartılmış buharı üzerinde beyaz ekmek koktu.

Doktorlar yemeyin diyor!

Gülerim(!)

Makarnayı ekmekle yiyerek büyüyen ben, Sulu yemeğin sonunda tabağı beyaz ekmek ile sünnetlemeyince nasıl doyar ki!

***

Biz ekmeğin köşesini yemekle meşgulken bakkalın önünde ki tahta sökü’lerde oturan yaşlılar yanlarına çağırır, kafalarına göre sorular sorarak makara yapardı bizimle!

Anneni mi yoksa Babanımı çok seviyorsunlardan başlar dini sorularla devam ederdi.

Geri geri yürürken cevap verir arayı açınca kaçıp kurtulurduk kaç puan almadığımızı bilmediğimiz ahiret sorularından.

Allah hepsine rahmet etsin, güzel günlerdi.

Ne ara büyüdük!

Daha dün, askere 4 yılım var diyordum bitirip geleli 30 yıl olmuş.

***

Bir de sokaklara taşan Cuma namazlarını unutamıyorum.

Camide yer bulmak ne mümkün, dışarıda ki yer sergilerinde yer bulamayıp kaldırımın üzerine serdiğimiz işlemeli mendile okul kitabına defterine secde ettiğim günler dün gibi.

Şimdilerde camilerin yarısı anca doluyor, nüfusumuz 3 katına çıktığı halde!

Bir daha o günlere dönemeyecek olmak çok yakıyor canımı.

Neyse!

Siz yazıyı okurken, ben fırına gidip bir ekmek alıp şuşu’larını yiyeyim,

O tadı vermez ama, geçmişi yad ederim göz yaşları arasında.

***

Annem ve babamın bu dünyada bana kazandırdığı en büyük servetlerim can kardeşlerim Aytaç ve Sertaç’a sevgilerimle…